W drugiej części dnia zaprezentują się Czułe Echo, Adam Strug i zespół Monodia, którzy wykonają koncert pamięci ks. Skierkowskiego. Finałem wydarzenia będzie występ zespołu Leczsami.

Niedziela św. Rocha to także czas rodzinnego wypoczynku w przestrzeni skansenu. Na najmłodszych czekać będą gry i zabawy, a goście będą mogli poczuć atmosferę kurpiowskiej tradycji podczas spotkania śpiewaczego, wysłuchać Kapeli Kurpiowskiej Gminy Łomża czy obejrzeć występ zespołu Mazowia.

Nowością tegorocznej edycji będą stoiska „Małych Twórców” – dzieci, które uczestniczą w sobotnich warsztatach rękodzielniczych realizowanych w ramach projektu „Soboty i niedziele z twórcami ludowymi”, zaprezentują własne prace.

- Zapraszamy dzieci, które tworzą własne rękodzieło, do przygotowania swojego stoiska. Jeśli zajdzie potrzeba, pomożemy w organizacji. Oczywiście dzieci muszą być pod opieką osoby dorosłej – podkreśla dyrektor Muzeum, Anna Szynkiewicz.

Dla mieszkańców Łomży przygotowano bezpłatny transport MPK. Autobusy odjadą o godz. 10.30 i 12.10, a powroty zaplanowano na 15.00 i 17.00. Szczegółowe rozkłady pojawią się na przystankach oraz w komunikatach MPK.W Nowogrodzie, przy ul. Obrońców Łomży, wyznaczono również darmowy parking, z którego kolejka będzie dowozić uczestników w okolice bramy skansenu.

16 sierpnia warto odwiedzić Muzeum–Skansen Kurpiowski i zanurzyć się w świecie kurpiowskiej kultury, muzyki i wspólnego świętowania.

Nowa technologia dla 80 kilometrów sieci

Stacja uzdatniania wody, która od ponad 40 lat przygotowuje wodę krążącą w łomżyńskiej sieci ciepłowniczej, została poddana kompleksowej modernizacji. Jak podkreśla prezes MPEC Radosław Żegalski, to inwestycja niezbędna dla trwałości całego systemu:

- Jakość tej wody musi być odpowiednia po to, żeby i rury, i urządzenia zasilane w ciepło jak najdłużej mogły funkcjonować bez awarii. Stacja ma swoje lata i nadszedł moment, żeby zbudować ją od nowa, wykorzystując nowoczesne technologie.

Modernizacja została podzielona na trzy etapy. Najpierw zamontowano dwa nowe zbiorniki wody uzdatnionej o pojemności 75 m³ każdy. Następnie wykonano szeroki zakres robót budowlanych i instalacyjnych. Obecnie trwa montaż urządzeń technologicznych, układów zasilania i sterowania oraz przygotowanie instalacji do uruchomienia.

Prezes Żegalski podkreśla, że inwestycja jest w całości finansowana ze środków spółki:

- Na tego typu instalacje nie było żadnych dotacji. Zdecydowaliśmy się zbudować ją własnymi siłami.

Automatyka odporna na awarie

Nowe rozwiązania technologiczne obejmują również modernizację sterowania.Paweł Dardziński, kierownik działu automatyki, wyjaśnia:

- Sterowniki będą zastąpione redundantnymi, opartymi na sieci ringowej. Ma to zapewnić ciągłość działania nawet w przypadku uszkodzenia jednego ze sterowników czy infrastruktury sieci.

To oznacza większe bezpieczeństwo dostaw ciepła dla mieszkańców – nawet w sytuacjach awaryjnych.

Remonty kotłów i przygotowania do przeglądów

Równolegle prowadzone są prace zwiększające niezawodność pozostałych urządzeń.Kierownik ciepłowni Andrzej Wojtaszek informuje:

- Wykonaliśmy remont kotła biomasowego – wymianę części obmurza i rur. We wrześniu zajrzymy do układu łożyskowego turbiny i wykonamy rewizję kotła. Zakończyliśmy też wymianę łańcucha podającego paliwo.

To działania prewencyjne, które mają zapewnić stabilną pracę ciepłowni w nadchodzącym sezonie.

Lepsza jakość wody i stabilniejsze zasilanie

Główny technolog Adam Podbielski podkreśla, że modernizacja stacji SUW przyniesie dwie kluczowe korzyści:

- Ma poprawić jakość wody w sieci oraz zwiększyć bezpieczeństwo w sytuacjach awaryjnych, gdy potrzebujemy jej więcej. Nowe zbiorniki zapewnią stabilne warunki zasilania odbiorców. 

Dzięki temu mieszkańcy Łomży otrzymają bardziej niezawodne dostawy ciepła, a urządzenia pracujące w systemie będą mniej narażone na uszkodzenia.

Ciepłownia otwiera się na mieszkańców

18 sierpnia MPEC zaprasza łomżan na dni otwarte.

- Chcemy pokazać mieszkańcom, jak funkcjonują węzły cieplne. Spotkania odbędą się w trzech grupach – o 10, 12 i 14 – w najbardziej skomplikowanym węźle na ulicy Wyszyńskiego. - mówił Prezes Żegalski.

To okazja, by zobaczyć, jak działa system, który każdego dnia ogrzewa łomżyńskie domy, szkoły i instytucje.

Hołd dla powstańców

W Łomży 1 sierpnia tradycyjnie stał się dniem pamięci o Powstaniu Warszawskim. O godzinie 17.00 syreny, znicze i wspólna modlitwa połączyły mieszkańców, samorządowców i przedstawicieli instytucji. Wspomniano także Mieczysława Bruszewskiego – powstańca pochodzącego z Łomży, którego losy są częścią lokalnej historii.

Zastępca prezydenta miasta Piotr Serdyński podkreślał znaczenie przekazywania wartości, które powstańcy pozostawili kolejnym pokoleniom:

- To bardzo ważne, aby pamiętać i przekazywać wartości, które pozostawili nam ci, którzy polegli, ale też ci, którzy żyją do dzisiaj. Odwaga, honor, poświęcenie i miłość do ojczyzny – jesteśmy winni, aby przekazywać to kolejnym pokoleniom.

Głos parlamentarzystów

Poseł Bogumiła Olbryś przypomniała dramatyczny wymiar godziny „W”:

- Rzesza harcerzy, cywili i żołnierzy podjęła heroiczną walkę przeciw okupantowi. Stanęli w obronie godności człowieka i wolności. Niech ich pamięć trwa na wieki.

Poseł Alicja Łepkowska‑Gołaś zwróciła uwagę na potrzebę obecności młodych ludzi podczas takich uroczystości:

- Trudno budować przyszłość, jeśli nie pamiętamy o przeszłości. Brakuje mi tu młodzieży. Chciałabym, żebyśmy tę świadomość budowali wspólnie, bez podziałów.

Wartości, które trwają

Łomżyński król kurkowy Bernard Szymański mówił o znaczeniu pamięci i nauk wielkich autorytetów:

- Cieszę się, że Łomża pamięta o tych, którzy oddawali krew, żebyśmy mogli żyć w wolnej Polsce. Ta uroczystość pokazuje, że jeszcze jest Polska i możemy czuć się Polakami.

Uroczystości zakończyło złożenie kwiatów i zapalenie zniczy – prosty, ale wymowny gest wdzięczności wobec tych, którzy walczyli o wolność.

– To kolejna atrakcja, która sprawi, że Park Jana Pawła II będzie jeszcze lepszym miejscem do wyciszenia, regeneracji i dbania o zdrowie – podkreśla Mariusz Chrzanowski. Włodarz miasta od początku swojej prezydentury zabiegał o zagospodarowanie tego terenu, który dziś stał się piękną wizytówką Łomży nie tylko dla mieszkańców, ale i odwiedzających.

Jeszcze w wakacje planowane jest rozpoczęcie drugiego etapu inwestycji. Prace potrwają do listopada tego roku, a wykona je Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej.

Będą one polegały na zagospodarowaniu terenu wokół tężni i obejmą m.in. wykonanie chodników z kostki betonowej oraz ciągów pieszych o nawierzchni mineralnej. Planowany jest również montaż elementów małej architektury, takich jak drewniane leżaki, ławki z poręczami, hamaki, stół z ławami piknikowymi, stoły do gry w piłkarzyki i ping ponga, dwa zdroje wody pitnej dla ludzi i zwierząt. Zakres prac obejmuje ponadto nasadzenia zieleni ozdobnej oraz budowę oświetlenia zewnętrznego na słupach parkowych i monitoringu wizyjnego.

Warto przypomnieć, że to zadanie, na które w Budżecie Obywatelskim zagłosowało blisko 3 tysiące mieszkańców

Konsumenci, uzasadniając swój wybór, najczęściej zwracali uwagę na tradycję, prosty skład i doskonały smak serków z krówką. Wśród ocen pojawiały się m.in. opinie o niezmienności produktu, podkreślające jego rodzinny charakter oraz obecność w codziennych koszykach zakupowych. 

Serek z krówką gości w polskich domach od 1974 roku i dla wielu wciąż pozostaje smakiem dzieciństwa. Jego wyjątkową pozycję najlepiej oddaje fakt, że doczekał się własnego pomnika w centrum Radomia. Waniliowy wariant serka został z kolei uhonorowany certyfikatem Jakość Tradycja.

– Serek z krówką Rolmlecz to produkt, który pokazuje, jak można łączyć tradycję z nowoczesnym podejściem do rozwoju oferty nabiałowej. Z jednej strony pozostajemy wierni recepturze, którą konsumenci znają od lat, z drugiej – rozwijamy linię, wprowadzając nowe smaki i odpowiadając na zmieniające się oczekiwania rynku. Tym bardziej cieszy nas, że konsumenci doceniają zarówno charakterystyczny smak serka, jak i konsekwencję, z jaką dbamy o jego jakość. Dziękujemy za zaufanie i każdy głos oddany na markę Rolmlecz – komentuje Dorota Grabowska, Dyrektor Marketingu SM Mlekpol.

Organizatorem programu Konsumencki Lider Jakości jest redakcja Strefy Gospodarki – niezależnego dodatku do „Dziennika Gazety Prawnej”.

– Dziś mówimy o bardzo ważnej sprawie – wsparciu rad seniorów w naszych małych ojczyznach. Cieszy mnie, że niemal wszystkie samorządy z województwa są dziś z nami. To pokazuje, jak istotna dla obecnego zarządu województwa jest polityka senioralna – mówił Łukasz Prokorym.

Aktywność, integracja, przeciwdziałanie wykluczeniu

Celem programu jest aktywizacja osób starszych, przeciwdziałanie ich wykluczeniu społecznemu i utracie samodzielności oraz poprawa jakości życia mieszkańców regionu w wieku senioralnym.

– W naszym województwie ponad 300 tys. osób ukończyło 60. rok życia. Zależy nam, aby seniorzy byli aktywną częścią społeczeństwa, a rady seniorów miały realne możliwości działania i środki na realizację swoich inicjatyw – podkreślił Jacek Piorunek.

Przyznane środki zostaną przeznaczone m.in. na organizację szkoleń i warsztatów, kampanii prozdrowotnych, spotkań informacyjnych i integracyjnych, wyjazdów studyjnych oraz innych przedsięwzięć wspierających aktywność seniorów.

Przykłady działań: cyfryzacja, integracja, edukacja

– Otrzymaliśmy 14,7 tys. zł z 15 tys. zł możliwych do zdobycia. To już trzecia edycja projektu realizowanego pod wspólnym hasłem Siła seniorki i seniora w Białymstoku. W tym roku szczególny nacisk kładziemy na cyfryzację, bo widzimy ogromne zapotrzebowanie na wsparcie seniorów w korzystaniu z nowych technologii – przyznała Bożena Bednarek, przewodnicząca Białostockiej Rady Seniorów.

Rada Seniorów z gminy Kulesze Kościelne przeznaczy przyznane 14,7 tys. zł na organizację wyjazdu integracyjnego do Wrocławia.

– Będzie to nie tylko okazja do zwiedzania i poznania charakterystycznych miejsc tego miasta, ale również aktywnego wypoczynku – oczywiście dostosowanego do możliwości naszych seniorów – zaznaczył wójt gminy Stefan Grodzki. – Nasi seniorzy świetnie się integrują, wspólnie działają i wzajemnie się aktywizują. To wsparcie jest dla nas bardzo cenne i pokazuje, jak ważne jest tworzenie przestrzeni do aktywności osób starszych – dodał.

21 wniosków, 21 dofinansowań

W tegorocznej edycji konkursu wpłynęło 21 wniosków i wszystkie otrzymały dofinansowanie. Łączna wartość wsparcia z budżetu województwa wyniosła 300 tys. zł. W regionie działa obecnie 23 rady seniorów, w tym Podlaska Wojewódzka Rada Seniorów.

Ta finalnie została sprzedana za aż 21 tysięcy złotych! Podczas samych zawodów piłkarskich mogliśmy oglądać 11 zespołów: Ośrodek Rozwoju Sportowca, Demed, Oknal, Metal-Technik, Akademia Młodych Sportowców, Global Primex, Pianpol Styła, Robociaki, ML-Tech, Sizer i Masters Of Altitude. Rywalizacja odbywała się w dwóch grupach, a następnie zwycięskie drużyny walczyły w fazie pucharowej. Finalnie najlepszą drużyną na imprezie okazała się Akademia Młodych Sportowców. 

Drugie miejsce przypadło w udziale drużynie z Ołdak, a na najniższym stopniu podium znalazł się zespół Ośrodka Rozwoju Sportowca. Warto dopowiedzieć, że zmagania były rozgrywane na naprawdę wysokim poziomie – w poszczególnych drużynach występowali zawodnicy z przeszłością w ŁKS-ie Łomża i innych klubach piłkarskich. 

Na stronie internetowej MOSiR Łomża możemy przeczytać następujące podsumowanie niedzielnych zmagań: „Dziękujemy kibicom i wszystkim osobom zaangażowanym w organizację turnieju. Dzięki Wam to wydarzenie po raz kolejny pokazało, że sport ma moc jednoczenia i niesienia pomocy. Razem po raz kolejny udowodniliśmy, że pomaganie naprawdę ma moc. Dziękujemy, że byliście z nami!”

Zajęcia zaplanowano na dwa dni:8 sierpnia (sobota), godz. 14:00–17:00 – warsztaty dla dzieci,9 sierpnia (niedziela), godz. 14:00–17:00 – warsztaty dla dorosłych.

Udział jest bezpłatny, jednak obowiązują wcześniejsze zapisy pod numerem 884 541 247. Liczba miejsc jest ograniczona.

Warsztaty odbędą się w siedzibie Muzeum–Skansenu Kurpiowskiego przy ul. Zamkowej 25 w Nowogrodzie. Wydarzenie realizowane jest w ramach projektu „Soboty i Niedziele z Twórcami Ludowymi – Reaktywacja rękodzieła kurpiowskiego w przestrzeni Muzeum–Skansenu Kurpiowskiego im. Adama Chętnika w Nowogrodzie”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Funduszu Promocji Kultury w programie „Kultura Ludowa i Tradycyjna 2026”. Projekt współfinansuje Województwo Podlaskie, a wspiera go Związek Kurpiów.

To okazja, by nie tylko poznać jedną z najpiękniejszych tradycji regionu, lecz także samodzielnie stworzyć ozdobę, która kiedyś była nieodłącznym elementem kurpiowskich domów.

Spotkanie w Zambrowie rozpoczęło się znakomicie dla miejscowych – w 23. minucie gry za niebezpieczną interwencję ukarany czerwoną kartką został Jan Jankiewicz. Chwilę później rzut karny na bramkę zamienił dla Olimpii Michał Steć. Przed przerwą beniaminek zdołał podwyższyć prowadzenie za sprawą Lawrence Kofiego Mensaha, a po zmianie stron Olimpia wcale nie miała zamiaru zwalniać tempa.

Kolejne 2 trafienia dla zambrowskiego zespołu dorzucił Eryk Matus, a wynik w doliczonym czasie gry ustalił Przemysław Jastrzębski. Olimpia zanotowała zatem wymarzony powrót do Betclic 3. Ligi i już w 1. kolejce wygrała 5:0, tym samym wskakując na pozycję lidera zmagań. Mniej udane spotkanie zanotował ŁKS Łomża, który wybrał się na trudny teren do Łowicza. 

Miejscowy Pelikan szybko wyszedł na prowadzenie, ale jeszcze przed przerwą wyrównanie Biało-Czerwonym zapewnił Jerzy Tomal. Po zmianie stron obie ekipy miały sporo sytuacji, a mecz był bardzo intensywny. W 51. minucie gry bramkę dla miejscowych zdobył Pierzak, a trafieniem na 2:2 popisał się dla ŁKS-u Bartłomiej Olszewski. Końcówka zawodów to prawdziwy horror – rzutu karnego dla Łomży nie wykorzystał niestety Łukasz Kosakiewicz, a gola na 3:2 dla Pelikana zdobył Czekała. 

Tym samym ŁKS przegrał premierowe spotkanie nowego sezonu. Już za tydzień ekipa z Łomży zagra z KTS Weszło, a zambrowska Olimpia wybierze się do Nowego Dworu Mazowieckiego na mecz z tamtejszym Świtem.

Tegorocznej pielgrzymce towarzyszy hasło „Uczniowie‑Misjonarze”, nawiązujące do jubileuszu 100‑lecia diecezji łomżyńskiej. Biskup Janusz Stepnowski zachęcał do udziału nie tylko tych, którzy chcą przejść całą trasę, ale również osoby planujące dołączyć na wybranych odcinkach.

Łomżyńska grupa pokona w pierwszym dniu blisko 40 kilometrów, a w kolejnych dniach dołączy do niej grupa wychodząca z Ostrołęki. Obie kolumny połączą się w dalszej części trasy, by 13 sierpnia wspólnie dotrzeć na Jasną Górę po przejściu ponad 400 kilometrów.

Pielgrzymka – jak co roku – jest nie tylko wysiłkiem fizycznym, ale przede wszystkim czasem modlitwy, refleksji i wspólnoty. Wierni idą, niosąc swoje intencje, a na trasie towarzyszą im służby medyczne, porządkowe i muzyczne. Organizatorzy przypominają, że do pielgrzymki można dołączyć także w kolejnych dniach marszu.

Trzy pokolenia w jednym miejscu

Wydarzenie odbyło się dzięki wsparciu Województwa Podlaskiego, strategicznego partnera Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej. Maria Bauchrowicz-Tocka, wiceprezes TPZŁ, podkreślała:

- Pomysł mieliśmy od dawna, ale brakowało nam funduszy. Dzięki partnerstwu strategicznemu mogliśmy zaprosić członków i sympatyków. Proszę zauważyć – są tu trzy pokolenia ludzi. Oferta trafiła do każdego.

Spotkanie połączyło historię, kulturę, poezję i opowieści o lokalnych ikonach. W naturalnej scenerii ośrodka jeździeckiego uczestnicy dosłownie „szukali śladów Kisielnickich”.

Kisielnica – miejsce, które żyje historią

Dariusz Domasiewicz, dyrektor szpitala wojewódzkiego w Łomży, przypomniał, że początki Kisielnicy sięgają roku 1410.

- Ówczesny żołnierz, który walczył dla księcia Janusza, dostał w nagrodę tę ziemię. Przez ponad 600 lat pozostawała w rękach Kisielnickich.

Dziś ośrodek należy do szpitala i pełni funkcję centrum hipoterapii.

- Chcemy kultywować pamięć prawdziwych założycieli tego miejsca. A życie tu znów tętni – mamy dziesięć koni, a niedawno urodził się pierwszy od trzydziestu lat źrebak.

To symboliczny znak, że Kisielnica wraca do swoich jeździeckich korzeni.

Ród Kisielnickich – historia, która wciąż inspiruje

Karolina Skłodowska, kierownik Galerii Sztuki Współczesnej w Łomży, przedstawiła szeroką panoramę dziejów rodu.

- Protoplastą był Jakub z Łosewa w XV wieku. Rodzina miała kilka gałęzi – kisielnicką, stawiskowską i tę, która osiedliła się na południu Polski. To był klan ludzi pełniących ważne funkcje państwowe, świetnie gospodarujących, dbających o edukację i kulturę.

Ostatni dziedzic Kisielnicy prowadził nowoczesne – jak na swoje czasy – przedsięwzięcia: sad owocowy, plantację róż, szkołę, świetlicę i sklep.

- Niestety wojna obeszła się z majątkami okrutnie. Po niej w Kisielnicy działał PGR, a w Stawiskach stacja hodowli roślin.

Kossakowie – wielka sztuka i podlaskie korzenie

Spotkanie zbiegło się z rocznicami urodzin Wojciecha Kossaka i Marii Kisielnickiej‑Kossakowej. Skłodowska przypomniała:

- Wojciech Kossak był współtwórcą Panoramy Racławickiej. Był dumny z tego, że jest Polakiem. Odmówił namalowania portretu Hansa Franka, nie licząc się z konsekwencjami.

Rodzina Kossaków, związana z gałęzią stawiskowską Kisielnickich, wniosła do polskiej kultury nie tylko malarstwo, ale także literaturę – dzięki Marii Pawlikowskiej‑Jasnorzewskiej i Magdalenie Samozwaniec.

Dziedzictwo, które trwa

Choć z dawnego majątku zachował się jedynie spichlerz (dziś stajnia) i rządcówka, duch miejsca pozostał.

- Wojciech Kossak był wielkim wielbicielem koni i świetnym jeźdźcem. Cieszę się, że ta tradycja w ośrodku jeździectwa i hipoterapii została zachowana – mówiła Skłodowska.

Dzięki TPZŁ, wsparciu Urzędu Marszałkowskiego i zaangażowaniu lokalnych instytucji Kisielnica znów staje się przestrzenią, w której historia spotyka się z teraźniejszością.

Uroczysta konferencja w Milewie zakończyła wieloletni etap starań o budowę nowego mostu nad rzeką Gać – przeprawy, która dla mieszkańców Milewa, Ład czy okolicznych wsi jest drogą codzienną, praktyczną i niezbędną. Obiekt łączy dwa powiaty: łomżyński i zambrowski, stając się ważnym elementem lokalnej infrastruktury.

Wartość inwestycji wyniosła niespełna 9 mln zł, z czego prawie 3 mln pochodziło z budżetu państwa. Resztę – po połowie – pokryły gmina Łomża i powiat łomżyński. Most ma 24 metry długości, 6 metrów szerokości jezdni, nowe barierki, odwodnienie, przebudowane urządzenia melioracyjne oraz ponad 500 metrów dróg dojazdowych.

„Mała rzeczka, wielki problem”

Wójt gminy Łomża Piotr Kłys przypomniał, że dla mieszkańców była to inwestycja nie tylko potrzebna, ale wręcz niezbędna.

- Mała rzeczka, wielki problem. Od 2014 roku słyszałem od mieszkańców, że ta inwestycja jest potrzebna – mówił.

Podkreślił, że nowy most jest nie tylko dojazdem do pól dla rolników z Milewa i okolic, ale także ważnym połączeniem dla mieszkańców gminy Zambrów, którzy korzystają z niego w drodze do kościoła w Puchałach.

Głos parlamentarzystów: most jako symbol

Posłanka Bogumiła Olbryś zwróciła uwagę na symboliczny wymiar inwestycji:

- Most jest symboliczny, bo most łączy. Integracja między dwoma powiatami będzie bardziej owocna. 

Posłanka Alicja Łebkowska-Gołaś podkreśliła znaczenie mostu dla mieszkańców:

- Cieszą nas duże arterie, ale dla mieszkańców małych miejscowości najważniejsze są właśnie takie inwestycje. 

Parlamentarzyści podkreślali także znaczenie inwestycji dla rolników, którzy dzięki nowej przeprawie mogą bezpiecznie i wygodnie dojeżdżać do swoich pól.

Głos mieszkańców: 10 lat oczekiwania

Arkadiusz Dmochowski, sołtys Milewa i przewodniczący Rady Gminy Łomża, przypomniał, że stary most był w fatalnym stanie.

- Wjazd na ten most był ograniczony do 3,5 tony. Praktycznie był nieużyteczny, a wjazd stwarzał zagrożenie. – mówił.

Podkreślił, że dla mieszkańców Milewa nowa przeprawa jest jedyną drogą dojazdową do łąk po drugiej stronie rzeki.

Wsparcie rządu i samorządów

Wojewoda podlaski Jacek Brzozowski zaznaczył, że inwestycja jest przykładem dobrej współpracy rządu i samorządu:

- To jest doskonały przykład tego, jak mądrze może współpracować rząd i samorząd z myślą o mieszkańcach. - mówił.

Wicestarosta łomżyńska Anna Gawrych dodała, że inwestycja była konieczna również ze względów bezpieczeństwa:

- Poprzedni most był bardzo wyeksploatowany i trzeba było się nim zająć.- wyznała.

Poświęcenie i przecięcie wstęgi

Uroczystość zakończyło poświęcenie mostu przez ks. Piotra Kazimierskiego oraz symboliczne przecięcie wstęgi.

Nowa przeprawa nad rzeką Gać już służy mieszkańcom, a jej otwarcie stało się wydarzeniem, które – jak podkreślali uczestnicy – łączy nie tylko dwa powiaty, ale także ludzi, ich codzienne potrzeby i lokalne historie.

Młody artysta z własnym światem

Michał Rostkowski, absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Kossaka w Łomży oraz Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, pokazuje najnowszą wystawę malarstwa – efekt roku intensywnej pracy. W obrazach, które powstały w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, odbija się zarówno klasyczny warsztat, jak i bardzo osobisty ton.

– „Przede wszystkim to takie moje osobiste zachwyty światem, ale też jakieś lęki oraz moje fascynacje światem, który mnie otacza” – mówi artysta. 

W portretach i martwych naturach szuka światła, które układa się na twarzy lub na zabawkach wyciągniętych z zakamarków pamięci. W autoportretach pojawia się temat cierpienia, niepokoju i przemijania.

Martwe natury z pamięci

Karolina Skłodowska, kierownik galerii, podkreśla, że prace Rostkowskiego są pozornie realistyczne, lecz niosą głębsze znaczenia.

– „To tylko pozór, że martwe natury złożone są z zabawek, lalek, gadżetów. To przedmioty bliskie jego dzieciństwu, jego młodości. Mają w sobie symboliczność, melancholię, niepokój” – mówi. 

Zwraca uwagę na niezwykły warsztat, pracowitość i intelektualną ciekawość artysty, które sprawiają, że jego obrazy nie pozwalają przejść obojętnie.

Rostkowski sięga do tradycji malarstwa holenderskiego XVII wieku i dziewiętnastowiecznych mistrzów, ale równie mocno inspiruje go Salvador Dali.

 – „Od dziecka fascynowała mnie postać Dalego i jego twórczość” – przyznaje.

Sukces, który cieszy szkołę

Wystawa jest także powodem do dumy dla łomżyńskiego Liceum Plastycznego. Dyrektor Małgorzata Wagner podkreśla, że sukcesy absolwentów są naturalnym przedłużeniem pracy szkoły.

– „Sukcesy naszych absolwentów są też naszymi sukcesami. Cudownie obserwuje się, że młodzież, która wyszła spod naszych skrzydeł, osiąga tak ogromne sukcesy i zaczyna być rozpoznawalna nie tylko na naszym małym podwórku, ale już na arenie ogólnopolskiej” – mówi. Dodaje, że szkoła trzyma kciuki, by kolejne kroki prowadziły na scenę międzynarodową.

Światło, niepokój, własna droga

W obrazach Michała Rostkowskiego spotykają się zachwyt i lęk, klasyka i współczesność, pamięć i teraźniejszość. Artysta – jak podkreśla Karolina Skłodowska – „zaprasza nas do swojego świata, ale niczego nie ułatwia”. Odbiorca musi sam odnaleźć sens, emocje i ślady historii zapisane w przedmiotach, twarzach i kolorach.

To malarstwo, które nie opowiada wprost. Zostawia przestrzeń na własne interpretacje, a jednocześnie pokazuje, że młody twórca z Łomży idzie konsekwentnie swoją drogą – drogą światła, niepokoju i nieustannego poszukiwania.

Pięć stuleci temu nie było jednego aktu, po którym Mazowsze z dnia na dzień przestało być księstwem i stało się częścią Korony. Proces rozpoczął się w 1526 roku, gdy po śmierci Janusza III wygasła męska linia Piastów mazowieckich. Władzę nad księstwem przejął król Zygmunt I Stary, a mazowiecka szlachta złożyła mu przysięgę wierności. Ostateczne uregulowanie statusu Mazowsza nastąpiło trzy lata później, w 1529 roku.

Właśnie rok 1526 stał się punktem odniesienia dla obchodzonego obecnie jubileuszu. Sejmik Województwa Mazowieckiego ustanowił 2026 rok Rokiem „Mazowsze dla Korony. Jubileusz 500‑lecia przyłączenia Mazowsza do Królestwa Polskiego”. Program obejmuje wydarzenia historyczne, edukacyjne, wystawiennicze i kulturalne organizowane w całym regionie.

Od archikatedry do Grobu Nieznanego ŻołnierzaCentralne uroczystości przygotowane przez Zjednoczenie Organizacji Historycznych i Strzeleckich „Bractwo Kurkowe Rzeczypospolitej” odbyły się 26 lipca w Warszawie. Rozpoczęła je liturgia w archikatedrze św. Jana, której przewodniczył biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej Michał Janocha.

Podczas nabożeństwa przeprowadzono XI Inwestyturę Brackiego Rycerskiego Orderu św. Andrzeja Boboli oraz instalację nowych sióstr i braci kurkowych. Inwestytura, będąca uroczystym nadaniem orderu, pozostaje jednym z najbardziej podniosłych elementów brackiego ceremoniału.

Po zakończeniu liturgii uczestnicy przeszli ulicami Warszawy w zwartym szyku. W przemarszu uczestniczyły poczty sztandarowe, delegacje bractw oraz przedstawiciele zaprzyjaźnionych organizacji historycznych i mundurowych. Obecne były bractwa z Mazowsza, Małopolski, Śląska, Podlasia i Lubelszczyzny.

Przed Grobem Nieznanego Żołnierza odbył się Apel Chwały Oręża Polskiego poświęcony jubileuszowi inkorporacji Mazowsza. Wręczono również medale upamiętniające 250‑lecie Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych oraz 280. rocznicę urodzin Tadeusza Kościuszki. Te rocznice spotkały się nieprzypadkowo. Kościuszko pozostaje postacią łączącą dzieje Polski i Stanów Zjednoczonych – walczył w wojnie o niepodległość Ameryki, a później stanął na czele powstania przeciwko rosyjskiej dominacji nad Rzecząpospolitą.

Historia, której nie zamyka się w gablocieGniewomir Rokosz‑Kuczyński ze Zjednoczenia Bractwa Kurkowego Rzeczypospolitej podkreślał, że działalność organizacji nie sprowadza się do odtwarzania dawnych strojów i ceremonii.

– Stawiamy sobie za cel kultywowanie tradycji i pielęgnowanie pamięci o przeszłości, o dziejach naszych ojców i przodków oraz o tysiącletnim dorobku Rzeczypospolitej – mówił Gniewomir Rokosz‑Kuczyński, Wielki Kanclerz Zjednoczenia Bractwo Kurkowe Rzeczypospolitej.

Jak zaznaczył, bractwa łączą przypominanie ważnych wydarzeń historycznych z budowaniem więzi między ludźmi. Tradycja ma pozostać żywa, a więc przekazywana kolejnym pokoleniom, rozwijana i obecna nie tylko podczas oficjalnych uroczystości.

– Bractwo Kurkowe to nie tylko pielęgnowanie historii, ale także budowanie braterstwa na co dzień. Chcemy przekazywać dorobek przeszłości, ubogacony naszym wkładem, przyszłym pokoleniom – podkreślał Gniewomir Rokosz‑Kuczyński.

Zwrócił również uwagę na rozwijającą się współpracę międzynarodową. Po utworzeniu struktur w Nowym Jorku, Chicago i Wisconsin Bractwo przygotowuje otwarcie kolejnego oddziału w Filadelfii. W ten sposób polski ceremoniał i pamięć historyczna trafiają także do środowisk polonijnych w Stanach Zjednoczonych.

Mazowsze pamięta o własnych korzeniachPatronat nad obchodami objął marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik. Samorząd regionu od kilku lat przygotowuje jubileusz 500‑lecia, między innymi poprzez wystawy, konferencje i program „Mazowsze dla Korony”.

Konrad Rytel, radny Sejmiku Województwa Mazowieckiego, podkreślił, że wsparcie takich wydarzeń jest częścią troski o tożsamość regionu.

– Mazowsze zarówno historycznie, jak i współcześnie jest bardzo ważnym regionem dla Rzeczypospolitej. Samorząd województwa stara się, aby ważne wydarzenia były upamiętniane i miały należną im oprawę – mówił.

Jak zaznaczył, organizowane uroczystości nie powinny ograniczać się do przypomnienia daty. Ich znaczenie polega również na pokazywaniu, że historia regionu jest częścią historii całego kraju.

– Jako radni jesteśmy zadowoleni, że marszałek wspiera i obejmuje patronatem inicjatywy, które przypominają o naszym dziedzictwie – dodał Konrad Rytel.

Rocznice i osobiste emocjeW uroczystościach uczestniczyła Anna Maria Anders, córka generała Władysława Andersa, była senator i ambasador RP we Włoszech. Wydarzenie przypadło w dzień św. Anny, dlatego bractwo połączyło program historyczny z tradycyjnym toastem imieninowym dla honorowej damy kurkowej. Anna Maria Anders pełniła misję ambasadora Polski we Włoszech i San Marino w latach 2019–2024.

– Są osoby, które naprawdę zasługują na wyróżnienie. Ciężko pracują i są patriotami. Wiele z nich znam od lat, są moimi przyjaciółmi, dlatego zawsze towarzyszą mi emocje – mówiła po wręczeniu odznaczeń.

W jej obecności historia miała także wymiar osobisty. Nazwisko Anders przypomina bowiem nie tylko dowódcę 2. Korpusu Polskiego i zwycięstwo pod Monte Cassino, lecz również los tysięcy Polaków, którzy po wojnie nie mogli wrócić do wolnej ojczyzny.

Łomża pod bracką chorągwiąW warszawskich obchodach uczestniczyli także przedstawiciele środowiska łomżyńskiego, brat kurkowy Dariusz Antoniewicz oraz Bernard Szymański, noszący bracki tytuł Króla Łomżyńskiego.

– Cieszymy się, że jako mieszkańcy Łomży możemy wykonywać taką pracę historyczną i przypominać, że również w naszym mieście dzieją się rzeczy piękne, dobre i patriotyczne – mówił Bernard Szymański.

Zwrócił uwagę, że wolność i bezpieczeństwo współczesnych pokoleń nie pojawiły się bez ceny zapłaconej przez poprzedników. Pamięć o ich poświęceniu nie powinna jednak dzielić ani pozostawać własnością jednego środowiska.

– Polska nie jest ani moja, ani twoja. Polska jest nasza – podkreślił Bernard Szymański.

W strojach historycznych, przy dźwiękach orkiestry i wśród rozwiniętych chorągwi łatwo zobaczyć przede wszystkim widowisko. Sens takich uroczystości leży jednak głębiej: w przypomnieniu, że wspólnota nie zaczyna się od jednakowych poglądów, lecz od pamięci o tym samym kraju, o Polsce.

Na miejscu obecny był zawodnik łomżyńskiego klubu Butterfly, Filip Rudczyk, który startował zarówno w imprezie Juniorów, jak i Młodzieżowców. Przygotowujący się do występu pod okiem trenera Bartosza Kutnego zawodnik osiągnął bardzo dobre wyniki w kilku kategoriach i jednocześnie poprawił swoje rekordy życiowe. Rudczyk ustanowił nowe „życiówki”  na dystansach 200, 100 i 50 metrów stylem grzbietowym, oraz na 50 metrów stylem dowolnym i motylkowym. 

W dodatku zawodnik z Łomży w 3 kategoriach uplasował się w Top 40 w całym kraju. Mamy nadzieję, że w przyszłości usłyszymy jeszcze o kolejnych sukcesach 17-letniego pływaka z Łomży, a tymczasem gratulujemy wyników osiągniętych na zawodach w Oświęcimiu!

Rok pracy ministerstwa można policzyć ustawami i rozporządzeniami. Rok w gospodarstwie liczy się inaczej: ceną mleka, kosztami nawozów, terminem przelewu z Agencji i tym, czy po gradobiciu będzie za co rozpocząć kolejny sezon.

Właśnie dlatego konferencję podsumowującą pierwszy rok pracy Stefana Krajewskiego na stanowisku ministra rolnictwa zorganizowano 24 lipca w gospodarstwie Dariusza Góralczyka w Czyżewie‑Rusi‑Wsi. Po wystąpieniu ministra odbyła się debata poświęcona przyszłości polskiego rolnictwa.

Według przedstawionego przez resort zestawienia w ciągu roku Sejm uchwalił 17 ustaw przygotowanych przez ministerstwo, dziewięć kolejnych projektów pozostawało w toku prac parlamentarnych, a minister podpisał 128 rozporządzeń.

– Za tymi liczbami stoją ludzie – rolnicy. To jest sens naszej pracy – mówił Stefan Krajewski.

Ziemia, przepisy i mniej wizyt w urzędzieWśród zmian wymienionych przez ministra znalazło się przedłużenie o kolejnych dziesięć lat zakazu sprzedaży państwowych gruntów rolnych. Podstawową formą zagospodarowywania ziemi pozostanie więc dzierżawa, która nie wymaga od rolnika angażowania tak dużego kapitału jak zakup.

Zmiany objęły także system IRZ Plus. Na wniosek hodowców minimalny okres międzywycieleniowy bydła, uwzględniany w systemie, skrócono z 320 do 300 dni. Uproszczono również zasady wykorzystywania dronów do ochrony roślin oraz procedury orzecznicze KRUS. W określonych przypadkach orzeczenie może być wydane na podstawie dokumentacji medycznej, bez konieczności osobistego stawienia się rolnika przed komisją.

Resort wskazał również na zmiany w Funduszu Ochrony Rolnictwa. Wprowadzono drugi nabór wniosków, prowadzony od 1 lipca do 31 sierpnia, aby producenci mogli otrzymać wypłaty do końca listopada. Maksymalny limit wsparcia dla grup producentów rolnych zwiększono z 50 tys. do 300 tys. euro w okresie trzech lat.

Dla rolnika każda uproszczona procedura oznacza mniej czasu spędzonego nad formularzem. O jej rzeczywistej wartości decyduje jednak dopiero praktyka: czy system działa, decyzja przychodzi na czas, a pieniądze trafiają na właściwe konto.

Ponad 922 miliony złotych dla podlaskich gospodarstwAdam Frankowski, dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przypomniał, że jeszcze w 2024 roku system teleinformatyczny Agencji wymagał pilnych zmian, aby nie zagrozić terminowym wypłatom środków. Obecnie – jak zapewniał – obsługa wniosków przebiega znacznie sprawniej. Funkcję dyrektora podlaskiego oddziału ARiMR pełni od 2024 roku.

W 2025 roku ARiMR przekazała rolnikom w całym kraju ponad 11,5 mld zł zaliczek z tytułu płatności bezpośrednich i obszarowych. Jak podał podczas konferencji Adam Frankowski, do gospodarstw w województwie podlaskim trafiło z tej puli ponad 922 mln zł.

– To efekt dobrze działającego systemu teleinformatycznego, ale przede wszystkim pracy pracowników Agencji. Dokładamy starań, aby wnioski były obsługiwane bez zbędnej zwłoki, a należne środki jak najszybciej trafiały na konta rolników – mówił.

Resort zabiega także o możliwość rozpoczęcia wypłacania zaliczek do dopłat bezpośrednich za 2026 rok już we wrześniu. Wcześniejszy termin wymaga jednak odpowiednich zmian i zgody Komisji Europejskiej, dlatego na razie pozostaje zapowiedzią, a nie obowiązującym harmonogramem.

Pomoc po gradzie, ulewie i przymrozkuMinisterialne podsumowanie objęło również pomoc dla gospodarstw dotkniętych anomaliami pogodowymi. W 2025 roku 65 mln zł skierowano do rolników z Żuław poszkodowanych przez podtopienia i deszcze nawalne. Kolejne 200 mln zł przeznaczono dla rolników, sadowników i ogrodników po wiosennych przymrozkach, a 480 mln zł – na pomoc po innych niekorzystnych zjawiskach pogodowych.

W ostatnim kwartale 2025 roku rolnicy zawarli także blisko 14,5 tys. umów na kredyty oprocentowane na poziomie 1 procenta. Ich łączna wartość wyniosła około 3 mld zł. Premię dla młodych rolników podejmujących lub rozwijających produkcję zwierzęcą zwiększono natomiast z 200 do 300 tys. zł.

Pomoc po klęsce łagodzi straty, ale nie cofa czasu. Rolnik musi przecież nadal wykarmić zwierzęta, spłacić zobowiązania i przygotować gospodarstwo do kolejnych prac. W takich sytuacjach termin wypłaty często znaczy więcej niż sama nazwa programu.

Oddłużenie, zanim wkroczy komornikO możliwościach pomocy gospodarstwom mającym problemy finansowe mówiła Agnieszka Zawistowska, dyrektor Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Białymstoku. Jej stanowisko potwierdzają aktualne dane KOWR.

Jednym z dostępnych rozwiązań jest restrukturyzacja zadłużenia. KOWR może przejąć dług gospodarstwa wraz z nieruchomością rolną, a następnie wydzierżawić ziemię dotychczasowemu właścicielowi. Rolnik zachowuje możliwość prowadzenia produkcji i późniejszego odkupienia gruntów. Przepisy przewidują również możliwość zawieszenia egzekucji po spełnieniu ustawowych warunków.

– Zachęcam rolników, aby zgłaszali się do nas i nie czekali do ostatniej chwili. Chodzi o to, aby pomóc gospodarstwu wyjść z trudnej sytuacji, a nie dopiero reagować, kiedy możliwości działania są już bardzo ograniczone – mówiła Agnieszka Zawistowska.

KOWR oferuje także pożyczki pomocowe w wysokości do 300 tys. zł. W przypadku gospodarstw dotkniętych nadzwyczajnymi zjawiskami gospodarczymi lub losowymi pomoc może mieć formę nieoprocentowanej pożyczki spłacanej przez pięć lat. Dostępne są również pożyczki na działania rozwojowe i innowacyjne.

Podlaskie potrzebuje rynków, nie tylko dopłatStefan Krajewski zwracał uwagę, że państwo nie ma pełnej kontroli nad cenami na światowych rynkach, może jednak zabiegać o dostęp do nowych odbiorców polskiej żywności.

– Województwo podlaskie rolnictwem stoi. Nie mamy wpływu na wszystkie rynki, ale mamy wpływ na to, gdzie możemy sprzedawać. Zwiększamy możliwości eksportu, aby ceny były wyższe i żeby gospodarstwa mogły się rozwijać – mówił minister.

Wartość polskiego eksportu rolno‑spożywczego w 2025 roku przekroczyła 248 mld zł i była o 8,6 procent wyższa niż rok wcześniej. Produkty rolne i spożywcze odpowiadały już za blisko 16 procent całego polskiego eksportu. Resort informował o rozszerzaniu dostępu między innymi do rynków Japonii, Korei Południowej, Chin, Indii, Wietnamu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Maroka.

Minister odniósł się również do umowy handlowej Unii Europejskiej z państwami Mercosur. Według danych resortu pierwszeMiesiące jej stosowania nie przyniosły gwałtownego wzrostu importu rolno‑spożywczego do Polski, choć sytuacja ma być nadal monitorowana. Dla producenta mleka, mięsa czy zbóż otwarcie rynku ma znaczenie tylko wtedy, gdy przekłada się na realny popyt i cenę w skupie. Dyplomatyczne porozumienie jest początkiem drogi. Na jej końcu musi jeszcze znaleźć się kontrakt.

Patriotyzm, który zaczyna się przy półceAgnieszka Zawistowska podkreślała, że działania KOWR obejmują nie tylko gospodarowanie państwową ziemią, lecz również promowanie polskiej żywności i skracanie drogi między producentem a konsumentem.

– Bardzo mocno stawiamy na polskie produkty i polskie rolnictwo. Dbamy, aby ziemia ze Skarbu Państwa trafiała do polskich rolników. Rozwijamy też projekty promujące lokalny patriotyzm – mówiła.

Jednym z nich jest pilotażowy program „Stołówka Stąd!”, który ma budować współpracę pomiędzy szkołami a lokalnymi producentami żywności. Jego celem jest poprawa jakości posiłków w szkolnych stołówkach i zwiększenie udziału produktów pochodzących z najbliższego otoczenia.

– Warto od najmłodszych lat uczyć dzieci, żeby wybierały polskie produkty – zaznaczyła dyrektor KOWR.

Minister zachęcał z kolei do kupowania bezpośrednio u producentów, na targowiskach i lokalnych ryneczkach. Zwracał uwagę, że małe gospodarstwa mogą rozwijać sprzedaż bezpośrednią, rolniczy handel detaliczny i produkcję ekologiczną, natomiast większe potrzebują stabilnych przepisów i dostępu do szerokiego rynku.

Wieś jest także miejscem pracyJednym z projektów zapowiedzianych przez resort jest ustawa o ochronie funkcji produkcyjnych wsi. Ma ona ograniczyć konflikty pojawiające się między rolnikami a osobami, które przenoszą się na tereny wiejskie, oczekując spokoju, ale później skarżą się na hałas maszyn, zapach hodowli czy prowadzone nocą prace polowe.

– Każdy ma prawo zamieszkać na wsi, ale trzeba pamiętać, że jest ona również miejscem pracy rolników. Chcemy chronić produkcję żywności i jednocześnie ograniczać konflikty między mieszkańcami – mówił Stefan Krajewski.

To spór coraz częściej pojawiający się na terenach położonych wokół rozwijających się miast. Dom na wsi bywa wybierany ze względu na ciszę, lecz gospodarstwo nie jest dekoracją krajobrazu. Krowy nie respektują godzin nocnych, a pogoda nie uzgadnia terminu żniw z kalendarzem nowych sąsiadów.

Spór o „aktywnego rolnika”Podczas konferencji minister krytycznie odniósł się do prezydenckiego weta wobec ustawy o rolniku aktywnym zawodowo. Projekt zakładał, że wsparcie powinno w większym stopniu trafiać do osób faktycznie prowadzących działalność rolniczą, a nie jedynie posiadających grunty.

Prezydent Karol Nawrocki zawetował ustawę 19 lutego 2026 roku. Argumentował, że nowe obowiązki nadmiernie obciążyłyby małe gospodarstwa koniecznością dokumentowania aktywności, podczas gdy większe podmioty znalazłyby się w korzystniejszym położeniu.

Spór dotyczy więc nie samej zasady wspierania pracujących rolników, lecz sposobu ich definiowania. Między gospodarstwem produkującym na dużą skalę a kilkunastohektarowym gospodarstwem rodzinnym trudno postawić jedną administracyjną kreskę, która dla każdego będzie równie sprawiedliwa.

Co dopiero przed rolnikamiCzęść przedstawionych podczas konferencji rozwiązań ma dopiero wejść w życie lub wymaga uzgodnień z Komisją Europejską. Minister zapowiedział zwiększenie zwrotu akcyzy zawartej w cenie paliwa rolniczego z 1,46 zł do 2 zł za litr.

Resort planuje także dopłaty do nawozów. Polska ma otrzymać na ten cel 66,6 mln euro z funduszy unijnych, uzupełnionych środkami krajowymi. Według zapowiedzi wsparcie może wynieść do 500 zł na hektar, maksymalnie do powierzchni 300 hektarów.

Przygotowywany jest również program wsparcia producentów trzody chlewnej o wartości 500 mln zł. Planowane dopłaty mają objąć zakup loszek hodowlanych, ich pierwsze wyproszenie oraz utrzymywanie loch w gospodarstwach prowadzących produkcję w cyklu zamkniętym.

Kolejna zapowiedź to „Strażacka Tarcza Wschód”. Sprawne pojazdy wycofywane z innych służb miałyby trafiać do jednostek ochotniczych straży pożarnych, szczególnie w województwach wschodniej Polski.

Ministerialny bilans zawiera więc zarówno uchwalone przepisy i wypłacone środki, jak też projekty, których powodzenie będzie można ocenić dopiero za kilka miesięcy. Rolnicy są przyzwyczajeni do czekania: na deszcz, dobrą cenę, decyzję i przelew. Od państwa oczekują jednak nie cierpliwości, lecz przewidywalności. Najpełniejsze podsumowanie pracy resortu powstaje bowiem nie podczas konferencji, ale na rachunkach gospodarstw.

Scena stała niemal nad samą rzeką. Za nią rozciągał się krajobraz doliny Narwi, obok wznosiły się zabudowania Skansenu Kurpiowskiego, a po przeciwnej stronie Pisa kończyła swój bieg. Trudno było znaleźć dla żeglarskiej muzyki bardziej naturalną dekorację.

W dniach 25 i 26 lipca Nowogród po raz pierwszy gościł Festiwal Piosenki Żeglarskiej „SzantygRaj nad Narwią”. W ciągu dwóch dni wystąpili wykonawcy od lat obecni na scenie szantowej oraz uczestnicy festiwalowego konkursu. Nie zabrakło koncertu dla dzieci, regionalnego jedzenia, rękodzieła ani muzyki granej bezpośrednio przed publicznością – bez ekranów, barier i wielkiej estradowej maszynerii. Wstęp na wszystkie wydarzenia był wolny.

Szanty na słodkiej wodzieHistoryczna szanta była pieśnią pracy. Jej rytm pomagał marynarzom wykonywać wspólnie określone czynności na dawnych żaglowcach: wybierać liny, podnosić kotwicę czy stawiać żagle. Z czasem słowo „szanty” zaczęło obejmować znacznie szerszy repertuar – pieśni kubryku, ballady morskie, folk i współczesne piosenki żeglarskie.

W Nowogrodzie utwory o oceanach, portach i dalekich rejsach otrzymały jednak wyraźnie rzeczny kontekst. Miasto leży przy ujściu Pisy do Narwi, a Pisa jest śródlądową drogą wodną łączącą Wielkie Jeziora Mazurskie z Narwią. Dla dawnych i współczesnych wodniaków Nowogród nie jest więc przypadkowym punktem na mapie. To miejsce, przez które prowadziła droga z Mazur w stronę Mazowsza i Wisły.

– Starsi żeglarze doskonale pamiętają, że płynąc z Zalewu Zegrzyńskiego Narwią, właśnie w Nowogrodzie odbijali w Pisę i kierowali się na Wielkie Jeziora Mazurskie – przypominał burmistrz Nowogrodu Grzegorz Palka.

Dziś niski stan wody mocno ogranicza taką żeglugę. Pozostała jednak pamięć o trasie, łodziach przepływających przez miasto i Nowogrodzie jako rzecznym przystanku.

– Warto na bazie tych wspomnień budować tradycję szant w Nowogrodzie – przekonywał burmistrz.

Festiwal wędrujący za wodąHistoria „SzantygRaju” rozpoczęła się w 2023 roku w Rajgrodzie. Nad Jeziorem Rajgrodzkim odbyły się trzy edycje festiwalu. Później powstała jego rzeczna odsłona – „SzantygRaj nad Narwią”. Pierwszą zorganizowano na łomżyńskich bulwarach, a drugą właśnie w Nowogrodzie.

– To festiwal trochę mobilny – mówił jego pomysłodawca Bogdan Piorunek. – Zaczynaliśmy w Rajgrodzie, później była Łomża, a teraz jesteśmy w Nowogrodzie.

Wędrówka wydarzenia nie jest więc przypadkowym szukaniem kolejnej sceny. Festiwal podąża za miejscami związanymi z wodą, żeglarstwem i letnim wypoczynkiem. W Nowogrodzie trafił przy tym na przestrzeń, w której spotkały się dwie odrębne tradycje: kultura kurpiowska i muzyka żeglarska.

Jacek Piorunek, członek Zarządu Województwa Podlaskiego, zwracał uwagę, że Nowogród kojarzy się przede wszystkim ze Skansenem Kurpiowskim, folklorem i wydarzeniami poświęconymi kulturze regionu.

– Tutaj pojawiło się coś nowego. Festiwal może każdego roku gościć w innym miejscu nad Narwią, ale niewykluczone, że zostanie w Nowogrodzie, bo atmosfera jest doskonała – mówił.

Od debiutantów po znane załogiPierwszego dnia odbyły się przesłuchania konkursowe. Według Bogdana Piorunka na scenie zaprezentowało się pięciu wykonawców walczących o festiwalowe nagrody. Konkurs ma pozostać stałym elementem wydarzenia i dawać miejsce artystom, którzy dopiero próbują wypłynąć na szersze muzyczne wody.

Wieczorem scenę przejęli doświadczeni wykonawcy. W sobotę wystąpili Kaszaloty z Koszalina, Chór Szantowy Majtki Prezesa, Zejman & Garkumpel oraz Mietek Folk. Niedzielny program otworzył koncert grupy Zejman & Garkumpel przygotowany specjalnie dla dzieci. Później zagrali Kill Water, Majtki Bosmana, Zrefowani i Cztery Refy, a festiwal zakończył koncert formacji The Pioruners.

Koncert dla najmłodszych rozpoczął się w samo południe, w pełnym lipcowym słońcu. Mimo wysokiej temperatury miejsca przed sceną szybko się wypełniły.

– Dzieci bawiły się świetnie. Były konkursy i nagrody. To impreza bardzo rodzinna i spokojna – podkreślał Bogdan Piorunek.

Rodzinny charakter wydarzenia nie był wyłącznie dopiskiem do programu. Przed sceną bawili się obok siebie stali bywalcy festiwali szantowych, rodzice z dziećmi, mieszkańcy Nowogrodu i osoby, które przyjechały z Łomży oraz Ostrołęki. Organizatorzy uruchomili nawet bezpłatne autobusy z Łomży, aby na koncerty mogły dotrzeć osoby bez własnego transportu.

Muzyka bez sztucznego wiatruDla Grzegorza Palki najważniejsze było to, że wszystkie koncerty odbywały się na żywo.

– Tutaj nie ma playbacku ani sztuczności. Jest pełne, naturalne brzmienie – mówił burmistrz Nowogrodu.

Ta prostota pasowała do miejsca. Szanty nie potrzebują przecież rozbudowanej choreografii. Najważniejsze są głos, instrument, opowieść i refren, który po kilku taktach przestaje należeć wyłącznie do zespołu.

Muzyka na żywo była również jednym z powodów, dla których publiczność pozostawała przed sceną przez wiele godzin. W sobotę koncerty trwały do późnego wieczora, a następnego dnia widzowie wrócili już w południe. Relacje z pierwszego dnia pokazywały zapełniony amfiteatr i publiczność reagującą równie żywo na występy konkursowe, jak na koncerty uznanych zespołów.

– Tu nie ma barierek, nikt się nie bije, ludzie są uśmiechnięci. Bawimy się i integrujemy – mówił Bogdan Piorunek.

Kurpie, Narew i nowa tradycjaFestiwal nie odwracał Nowogrodu od jego kurpiowskich korzeni. Przeciwnie – dołączył do nich kolejny element. W sąsiedztwie sceny działała strefa regionalna, w której można było znaleźć tradycyjne potrawy, rękodzieło i pamiątki. Muzeum‑Skansen Kurpiowski przygotowało również warsztaty wycinankarskie prowadzone przez twórcę ludowego Stanisława Ropiaka.

Powstało zatem zestawienie, które na pierwszy rzut oka może wydawać się nieoczywiste: kurpiowska wycinanka obok żeglarskiego refrenu, zabytkowe chałupy w sąsiedztwie pieśni o portach i oceanach. Łączyło je jednak więcej, niż można sądzić. Zarówno folklor kurpiowski, jak i szanty wyrastają z tradycji przekazywanej głosem, ze wspólnego muzykowania oraz opowieści o pracy i codziennym życiu.

Organizacja dwudniowego wydarzenia wymagała połączenia środków samorządowych, wsparcia sponsorów i pracy społecznej. Bogdan Piorunek przyznał, że zamknięcie budżetu festiwalu trwało wiele tygodni. Partnerem wydarzenia było Województwo Podlaskie, a w przygotowania włączyły się Gmina Nowogród, miejscowy ośrodek kultury, Skansen Kurpiowski, Stowarzyszenie Popularyzacji Inicjatyw Kulturalnych BIS i Społeczny Komitet Organizacyjny.

– Nie udałoby się tego zrobić bez pasjonatów żeglarstwa i muzyki szantowej, ale także bez wsparcia finansowego. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy dołożyli swoją cegiełkę, aby w Nowogrodzie zabrzmiało coś nowego – podkreślał Grzegorz Palka.

Burmistrz liczy, że tegoroczna edycja nie będzie ostatnią. Podobne nadzieje wyrażali organizatorzy i przedstawiciele samorządu województwa. O przyszłości festiwalu zdecydują rozmowy, pieniądze i kalendarze artystów. Pierwszy krok został jednak wykonany: Nowogród przekonał się, że szanty dobrze brzmią również tam, gdzie w wodzie nie ma ani odrobiny morskiej soli.

Morze pozostało daleko. Żeglarska opowieść znalazła się dokładnie na swoim miejscu, nad Narwią.

Najpierw słychać było strzały. Potem przez pole ruszyli żołnierze w mundurach sprzed ponad wieku, pojawiły się pojazdy wojskowe, rannych wynoszono z linii ognia, a kolejne epizody walk objaśniał Zbigniew Rowiński z Grupy Historyczno‑Edukacyjnej „Szare Szeregi”. Na Forcie II w Piątnicy historia otrzymała ruch, dźwięk i twarze bardzo młodych ludzi.

W niedzielę, 26 lipca, odbyła się rekonstrukcja „Na polach chwały – 1920”, będąca kulminacją dwudniowego spotkania z historią. Dzień wcześniej uczestnicy pikniku „Zostań Ochotnikiem 1920” oglądali uzbrojenie, wyposażenie wojskowe i zabytkowe pojazdy. Mogli odwiedzić mobilną strzelnicę, przejść wojskowy tor sprawnościowy oraz zajrzeć do obozowiska przygotowanego przez rekonstruktorów. Wydarzenie zorganizowały Gmina Piątnica, Fort II – Twierdza Łomża oraz Grupa Historyczno‑Edukacyjna „Szare Szeregi”. Partnerem strategicznym było Województwo Podlaskie.

Historia oddana młodymGłównymi uczestnikami inscenizacji byli członkowie „Szarych Szeregów” – grupy skupiającej dzieci, młodzież, dorosłych i całe rodziny. Liczy ona około 70 osób, a najmłodszy rekonstruktor ma osiem lat. Jej członkowie nie tylko odtwarzają wydarzenia historyczne, lecz podczas letnich obozów uczą się budowania schronień, rozpalania ognisk, opatrywania ran, orientacji w terenie i działania w zespole.

W Piątnicy powierzono im opowieść o pokoleniu, które w 1920 roku także bardzo szybko musiało dorosnąć. Wśród ochotników zgłaszających się do polskiej armii byli uczniowie łomżyńskich szkoł i harcerze. Młodzież pomagała również jako łącznicy, roznosiła rozkazy i meldunki oraz wspierała służby sanitarne.

Tym razem młodzi ludzie po ostatnim wystrzale mogli wstać z ziemi, otrzepać mundury i wrócić do obozowiska. Sto sześć lat wcześniej ich rówieśnicy nie uczestniczyli w widowisku.

Siedmiuset na fortachPod koniec lipca 1920 roku wojska bolszewickiego Frontu Zachodniego, dowodzonego przez Michaiła Tuchaczewskiego, posuwały się w stronę Warszawy. Linię Narwi miała sforsować sowiecka 4. Armia, wspierana przez 3. Korpus Kawalerii Gaja‑Chana. Po zajęciu Stawisk i Jedwabnego droga do Łomży stanęła przed nimi otworem.

Miasto nie było przygotowane do długotrwałej obrony. Zasadnicze siły 33. Pułku Piechoty walczyły na froncie, a w Łomży pozostał jego batalion zapasowy dowodzony przez kapitana Stanisława Mariana Raganowicza. Oficer nie czekał, aż przeciwnik dotrze do mostów. Samodzielnie zdecydował o obsadzeniu piątnickich fortów i obronie przepraw przez Narew.

Wieczorem 28 lipca pozycje zajęło około 700 żołnierzy. Byli wśród nich słabo wyszkoleni rekruci i ochotnicy, którzy mieli przeciwstawić się oddziałom armii od tygodni przełamującej kolejne polskie linie obronne.

Już następnego dnia forty zaatakowali kawalerzyści 3. Korpusu. Bolszewicy opanowali przejściowo forty I i III, lecz polski kontratak pozwolił odzyskać pozycje. Do Łomży zaczęły docierać posiłki: 101. Ochotniczy Pułk Piechoty, dwie baterie artylerii polowej, pluton czołgów, 23. Lidzki Pułk Strzelców oraz batalion 157. Rezerwowego Pułku Piechoty. Liczebność załogi wzrosła do około 3,5 tys. żołnierzy. Obrońcy dysponowali ośmioma działami i pięcioma lekkimi czołgami.

Nie walczyli – jak czasem powtarza się w popularnych przekazach – przeciwko dwunastu sowieckim dywizjom. Źródła wymieniają oddziały 12. Dywizji Strzelców oraz 3. Korpusu Kawalerii. Jedna liczba porządkowa przez lata zdołała rozmnożyć przeciwnika niemal jak w wojennej legendzie. Fakty nie potrzebują jednak takiej pomocy: przewaga bolszewików i bez niej była znaczna.

Miasto walczyło razem z wojskiemObrona fortów nie była wyłącznie dziełem żołnierzy. Władysław Świderski, ówczesny prezydent Łomży, pozostał w mieście mimo polecenia ewakuacji. Organizował aprowizację, pomoc sanitarną oraz straż bezpieczeństwa. Do południa 28 lipca służbę pełniło około 200 członków Milicji Miejskiej i 120 sanitariuszy.

Mieszkańcy dostarczali na forty żywność, wodę i lekarstwa. Kobiety opatrywały rannych i docierały z posiłkami do walczących. Rolnicy z okolicznych miejscowości przywozili zaopatrzenie, a młodzież przenosiła meldunki.

Kapitan Raganowicz wspominał później, że żołnierz na każdym kroku odczuwał opiekę mieszkańców i dzięki niej wiedział, że nie walczy samotnie. W jego ocenie udział łomżan w znacznym stopniu umożliwił utrzymanie obrony przez pięć dni, w czasie gdy pozostałe polskie oddziały znajdowały się w odwrocie.

Ten fragment historii podczas rekonstrukcji przypomniał Jacek Piorunek, członek Zarządu Województwa Podlaskiego.

– Ten cud nad Narwią wart jest upamiętnienia, przybliżenia i przypomnienia mieszkańcom – podkreślił.

Zwrócił uwagę, że podobne wydarzenia są nie tylko widowiskiem, ale również sposobem przekazywania historii następnym pokoleniom. Obecność dzieci i młodzieży wśród rekonstruktorów sprawiła, że słowa o wychowaniu historycznym nie pozostały jedynie częścią oficjalnego przemówienia.

Cud nad Narwią – między pamięcią a dokumentemZ obroną Łomży od lat wiąże się powiedzenie: „Bez Cudu nad Narwią nie byłoby Cudu nad Wisłą”. W przestrzeni publicznej bywa ono przypisywane Józefowi Piłsudskiemu, jednak nie wskazano dotąd źródła potwierdzającego autorstwo marszałka. Nie umniejsza to znaczenia samej formuły, która trafnie oddaje miejsce pięciodniowej obrony Łomży w pamięci historycznej regionu.

Znaczenie walk nad Narwią potwierdzają dokumenty i relacje dowódców. Polskie oddziały zmusiły liczniejszego przeciwnika do zatrzymania natarcia, związały jego siły i opóźniły marsz na zachód. Michaił Tuchaczewski określił walki nad Narwią i Biebrzą jako pierwsze poważne zatrzymanie głównego ugrupowania Frontu Zachodniego.

Obrońcy Łomży nie rozstrzygnęli samodzielnie wojny, lecz wywalczyli czas, który w sierpniu 1920 roku miał szczególną wartość. Określenie „Cud nad Narwią” wyrosło więc nie z potrzeby upiększania historii, ale z pamięci o oporze stawionym w chwili, gdy kolejne polskie linie obronne cofały się pod naporem Armii Czerwonej.

Odwrót, nie kapitulacjaPierwszego sierpnia bolszewicy zdobyli Nowogród i zagrozili obejściem Łomży od zachodu. Następnego dnia rozpoczęli generalny szturm na forty. Wobec ryzyka okrążenia zapadła decyzja o opuszczeniu miasta. Wieczorem 2 sierpnia polscy żołnierze wycofali się w kierunku Śniadowa.

Nie była to kapitulacja. Oddziały odeszły dopiero wtedy, gdy dalsza obrona groziła ich zamknięciem w okrążeniu. Podczas pięciu dni walk poległo 35 polskich żołnierzy, a około 300 zostało rannych. Sowiecka okupacja Łomży trwała do 22 sierpnia, kiedy miasto odzyskał 59. Wielkopolski Pułk Piechoty.

Na piątnickich fortach zostały ślady wydarzeń, o których przez lata łatwiej było mówić legendą niż pełną opowieścią. Rekonstrukcja przywróciła im nazwiska, kolejność zdarzeń i ludzki wymiar: kapitana podejmującego decyzję bez oczekiwania na dogodniejsze warunki, rekrutów broniących umocnień, młodzież z meldunkami oraz kobiety docierające z pomocą do pierwszej linii.

Podczas widowiska wystrzały następowały zgodnie ze scenariuszem, a rannych po chwili podnoszono z pola.

W 1920 roku scenariusza nie było. Było za to pięć dni, które zapisały Łomżę i Piątnicę na mapie polskiego oporu. Legenda nazwała je Cudem nad Narwią. Historia pozostawiła wystarczająco wiele faktów, by słowo „cud” nie musiało niczego upiększać.

Najpierw zabrzmiała melodia „Śpij, kolego”. Minutą ciszy uczczono pamięć funkcjonariuszy, którzy odeszli. Dopiero później przyszedł czas na awanse, gratulacje i słowa uznania dla tych, którzy nadal pełnią służbę.

W piątek, 24 lipca, w Hali Kultury w Łomży odbyły się miejskie obchody Święta Policji. Ich data nawiązuje do uchwalenia przez Sejm II Rzeczypospolitej ustawy z 24 lipca 1919 roku, na mocy której powołano Policję Państwową. Podczas tegorocznej uroczystości akty mianowania na wyższe stopnie służbowe otrzymało 40 funkcjonariuszy. Komenda Miejska Policji w Łomży liczy obecnie 231 policjantów, których pracę wspiera 62 pracowników cywilnych.

Komendant miejski mł. insp. Ryszard Duchnowski uczestniczył tego dnia w centralnych obchodach w Warszawie. Towarzyszył mu asp. szt. Sławomir Mikucki, łomżyński dzielnicowy uhonorowany w ogólnopolskim plebiscycie „Policjant, który mi pomógł”. Łomżyńską jednostkę reprezentował pierwszy zastępca komendanta miejskiego mł. insp. Piotr Klej.

Zawód, którego nie da się zamknąć w godzinach pracyPiotr Klej nie ukrywał, że służba w Policji wymaga nie tylko przygotowania zawodowego, lecz także gotowości do ponoszenia odpowiedzialności za bezpieczeństwo innych ludzi.

– Policjanci ponoszą bardzo dużą odpowiedzialność za poziom bezpieczeństwa mieszkańców, nie tylko w skali lokalnej, ale także znacznie szerzej – mówił.

Zmieniają się zagrożenia, rozwijają technologie, a wraz z nimi sposoby popełniania przestępstw. Policja musi więc korzystać z nowych narzędzi i dostosowywać się do rzeczywistości, która rzadko daje czas na spokojne przeanalizowanie wszystkich wariantów.

– Musimy wdrażać nowe technologie, iść z postępem i dostosowywać się do sytuacji, która nie jest dziś łatwa. Poziom przygotowania policjantów jest jednak bardzo wysoki – zaznaczył pierwszy zastępca komendanta.

W łomżyńskiej komendzie pozostają obecnie cztery wolne etaty mundurowe. To sytuacja wyraźnie lepsza niż w wielu jednostkach zmagających się z niedoborami kadrowymi. Zdaniem Piotra Kleja zainteresowanie służbą wśród młodych ludzi nadal jest duże.

Policja nie powinna być im jednak przedstawiana jako zwykłe, stabilne zatrudnienie z mundurem w pakiecie.

– To pewnego rodzaju powołanie. Człowiek godzi się na określone wyrzeczenia, ale ta służba może też dawać bardzo dużą satysfakcję – mówił Piotr Klej.

Za słowem „wyrzeczenia” kryją się nocne dyżury, święta spędzone poza domem, interwencje w sytuacjach, których przebiegu nie można wcześniej przewidzieć, oraz odpowiedzialność za decyzje podejmowane nieraz w ciągu kilku sekund. Galowy mundur pojawia się kilka razy w roku. Ten codzienny znacznie częściej styka się z cudzym strachem, agresją albo bezradnością.

Bezpieczeństwo zaczyna się blisko domuJednym z najważniejszych wątków uroczystości była współpraca Policji z lokalnymi samorządami. Miasta i gminy uczestniczą między innymi w zakupie radiowozów oraz finansowaniu dodatkowych patroli.

Prezydent Łomży Mariusz Chrzanowski podkreślał, że współpraca miasta z komendą pozwala reagować na sygnały przekazywane przez mieszkańców.

– Mieszkańcy informują mnie o zagrożeniach i wskazują miejsca, w których potrzebna jest większa liczba patroli. Dotyczyło to chociażby parku Jana Pawła II. Przekazujemy takie informacje komendzie, aby wszyscy mogli czuć się bezpiecznie – mówił.

Miasto wspiera również zakup sprzętu i finansuje patrole ponadnormatywne. Radiowóz czy dodatkowa obecność policjantów nie rozwiążą wszystkich problemów, ale mogą sprawić, że reakcja nastąpi szybciej, a miejsce uznawane dotąd za niebezpieczne przestanie być omijane po zmroku.

Nowym, bardzo konkretnym zadaniem dla łomżyńskich funkcjonariuszy stało się również bezpieczeństwo przy przejazdach kolejowych po przywróceniu ruchu pociągów do miasta. Piotr Klej zwracał uwagę na dużą liczbę wykroczeń popełnianych przez kierowców i apelował, aby nie traktować powrotu kolei tak, jakby szlabany oraz sygnalizacja były jedynie nowym elementem miejskiego krajobrazu.

Nie tylko ci, którzy noszą mundurPosłanka Alicja Łepkowska‑Gołaś przypomniała, że policyjna praca nie ogranicza się do spraw kryminalnych i spektakularnych zatrzymań. Dla większości mieszkańców częściej oznacza obecność patroli, działania drogówki, pomoc po kolizji czy interwencję w zwykłym sąsiedzkim konflikcie.

– Funkcjonariuszki i funkcjonariusze dbają o to, abyśmy bezpiecznie poruszali się po drogach i czuli się bezpiecznie na ulicach miast, miasteczek oraz wsi – mówiła.

Zwróciła też uwagę na pracowników cywilnych komendy, którzy rzadziej pojawiają się na pierwszym planie uroczystości, choć bez ich pracy jednostka nie mogłaby sprawnie funkcjonować.

– Nie możemy o nich zapominać. Policjantki i policjanci muszą służyć obywatelkom i obywatelom, ale za ich działaniami stoi również codzienna praca całego zaplecza – podkreśliła.

Jacek Piorunek, członek Zarządu Województwa Podlaskiego, życzył funkcjonariuszom przede wszystkim zdrowia oraz bezpiecznego wykonywania obowiązków.

– To praca wymagająca odwagi, przygotowania i kompetencji. W imieniu samorządu województwa chcę podziękować wszystkim policjantom za ich wkład w nasze wspólne bezpieczeństwo – powiedział.

Posłanka Bogumiła Olbryś życzyła mundurowym satysfakcji ze służby, komendantom możliwie najmniejszej liczby trudnych decyzji, a mieszkańcom – większej odpowiedzialności za własne zachowanie.

– Życzę nam, jako społeczeństwu, właściwych postaw, aby funkcjonariusze mieli jak najmniej pracy – mówiła.

Było to jedno z najbardziej trafnych życzeń tego dnia. Skuteczność Policji mierzy się przecież nie tylko liczbą zatrzymań i przeprowadzonych interwencji. Równie ważne jest bezpieczeństwo, przy którym interwencja nie okazuje się potrzebna.

Mundur z bliskaOficjalnej uroczystości w Hali Kultury towarzyszył na Starym Rynku „Niebieski piknik”. Mieszkańcy mogli zobaczyć sprzęt używany w służbie, odwiedzić stoisko profilaktyczne i porozmawiać z policjantami o bezpieczeństwie. W ten sposób formacja, która podczas apelu występowała w ceremonialnym szyku, kilka kroków dalej spotykała się z mieszkańcami bez mównicy i oficjalnych przemówień.

Święto Policji ma swój ustalony porządek: meldunek, hymn, awanse, gratulacje i pamiątkowe fotografie. Służba zaczyna się tam, gdzie tego porządku już nie ma – na drodze, podczas interwencji, za drzwiami mieszkania albo przy telefonie, po którego drugiej stronie ktoś właśnie prosi o pomoc.

Ceremonia kończy się zgodnie z planem. Policyjny dzień rzadko daje taką gwarancję.

ŁKS Łomża pojechał bowiem do Białegostoku na spotkanie z pierwszym zespołem Jagiellonii. Co prawda skład rywali był dość eksperymentalny i zagrali w nim zawodnicy, którzy nie rywalizowali dzień wcześniej w ekstraklasowym meczu, ale dla ekipy z Łomży i tak był to ważny i cenny sprawdzian. Podopieczni trenera Tarnogrodzkiego w 1. połowie bardzo dobrze się bronili i nie pozwalali rywalom na wiele w ofensywie. Do przerwy nie zobaczyliśmy bramek, a postawa ŁKS-u naprawdę mogła się podobać. 

Podobnie było po zmianie stron, chociaż Jagiellonia tworzyła sobie okazje podbramkowe. W 85. minucie gry rywale z Białegostoku otrzymali rzut karny, który na gola zamienił Cezary Polak. ŁKS Łomża próbował jeszcze odpowiedzieć, ale finalnie zawody zakończyły się minimalną klęską naszego zespołu. Na pewno był to jednak cenny sprawdzian, tym bardziej, że na boisku po naszej stronie zobaczyliśmy wychowanków, w tym chociażby Łukasza Kijka, który pokazał się z niezłej strony. 

Teraz ŁKS Łomża trenuje ostatnie dni przed premierowym meczem ligowym w Łowiczu.

Spotkanie w Łomży rozpoczęło tegoroczny cykl podpisywania umów w ramach programu ochrony zabytków. Kolejne odbędzie się 5 sierpnia w Białymstoku z udziałem beneficjentów z pozostałych subregionów województwa.

– Samorząd województwa stara się odpowiadać na potrzeby związane z ochroną naszego dziedzictwa, choć wiemy, że są one znacznie większe niż możliwości budżetowe. Cieszy nas, że właściciele zabytków podejmują wysiłek ich ratowania, a dzięki współpracy samorządu, konserwatora zabytków oraz wykorzystaniu środków krajowych i unijnych kolejne cenne obiekty odzyskują swój blask – podkreślił Jacek Piorunek.

Jak zaznaczył, troska o zabytki to nie tylko obowiązek wobec historii, ale także inwestycja w rozwój regionu.

– Coraz więcej turystów odwiedza województwo podlaskie. Przyjeżdżają nie tylko dla przyrody, kultury czy kuchni, ale również po to, aby poznawać nasze zabytki. Ich dobry stan wzmacnia atrakcyjność turystyczną regionu i buduje jego pozytywny wizerunek – dodał.

Wśród beneficjentów znalazły się parafie, instytucje publiczne oraz osoba prywatna. Dofinansowanie pozwoli przeprowadzić m.in. konserwację zabytkowych organów i polichromii, renowację ołtarzy, remonty elewacji, stolarki okiennej i dachów oraz przygotowanie dokumentacji konserwatorskiej.

Największe dotacje otrzymały:– Diecezja Łomżyńska – na kontynuację konserwacji elewacji Kościoła Rektoralnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łomży,– Parafia pw. Przemienienia Pańskiego w Piątnicy – na trzeci etap konserwacji zabytkowego ołtarza bocznego.

Wsparcie trafi również do Zakładu Opiekuńczo‑Leczniczego i Gminy Szczuczyn, Katolickiej Bursy Szkolnej w Łomży, parafii w Jedwabnem, Rydzewie, Szczuczynie, Wąsoszu, Wiźnie i Białaszewie oraz właścicielki zabytkowej kamienicy przy ul. Nowogrodzkiej 5 w Łomży.

W tym roku w budżecie województwa na ochronę i ratowanie zabytków zaplanowano 3,8 mln zł. Program obejmie 60 przedsięwzięć.