Galeria jednego obiektu w Pałacu Przebendowskich/Radziwiłłów

Stefan Rowecki „Grot” urodził się 25 grudnia 1895 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Całe jego życie było ściśle związane z wojskiem i walką o niepodległość. Działalność patriotyczną rozpoczął podczas nauki w piotrkowskim gimnazjum. Niemal w przeddzień wybuchu I wojny światowej podjął studia w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda. Tam też wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich. Droga ta zaprowadziła go w czasie wojny do I Brygady Legionów. Po kryzysie przysięgowym był internowany w obozie oficerskim w Beniaminowie. Lata II Rzeczpospolitej spędził w szeregach wojska polskiego. Po odbyciu kursów doskonalących pełnił odpowiedzialne funkcje na różnych szczeblach, również w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. W 1924 roku awansowany do stopnia podpułkownika. W 1926 roku opowiedział się po stronie Prezydenta RP. Ten fakt spowodował przeniesienie go do służby liniowej w jednostkach poza Warszawą – najpierw znalazł się w 55 Pułku Piechoty w Lesznie, następnie objął stanowisko dowódcy Brygady KOP „Podole”, a później dostał etat dowódcy piechoty w 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. Ostatnią jednostką była Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa. Po kapitulacji uniknął niewoli i powrócił do Warszawy, gdzie od razu włączył się w nurt ruchu oporu. W ramach ZWZ – od 1940 jako jego komendant główny. Funkcję tę pełnił do momentu swojego aresztowania 30 czerwca 1943 roku. Po krótkim pobycie w siedzibie Gestapo przy al. Szucha 25 – został przewieziony do Berlina, skąd wywieziono go do Sachsenhausen jako więźnia honorowego. W obozie przebywał prawdopodobnie do początku sierpnia roku 1944. Czas jego stracenia jest niejasny. Śledztwo przeprowadzone przez IPN ustaliło, że przypuszczalnie został stracony między 2 a 7 sierpnia 1944 roku.