Przegadajmy Puszczę. Nowy cykl edukacyjny

Przypomnijmy, że Białowieski Park Narodowy zajmuje powierzchnię ponad 10 tys. hektarów, z czego niemal połowa to obszar ścisłej ochrony.

Część Białowieskiego Parku Narodowego, nazywana rezerwatem ścisłym oraz pokazową hodowlą żubrów, jest na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO już od 1979 roku. Był to jeden z pierwszych obiektów wpisanych na tę listę – przypomina Mateusz Szymura z Białowieskiego Parku Narodowego.

Na czy polega wyjątkowość rezerwatu? Między innymi na tym, że tam nie prowadzi się żadnych prac człowieka. Wszystko jest pozostawione siłom przyrody. Jak wyjaśniają pracownicy parku, na terenie rezerwatu ścisłego odwiedzający ma szansę zobaczyć np. cały cyklu życiowy drzewa: od siewki po spróchniałe staruszki z pojedynczymi zielonymi liśćmi. Jest to możliwe dzięki temu, że drzewa nie są tu wycinane, dożywają więc wieku, w którym następuje ich biologiczna śmierć. Szczególną uwagę przykuwają złomy, wywroty i drzewa uschnięte, których ogromna ilość zaskakuje prawie każdego, kto po raz pierwszy znalazł się w takim miejscu. Drzewa obumierają, zaczynają się rozkładać. Ogromne pnie i konary zwalają się na ziemię. Nie jest to jednak zjawisko niepokojące z biologicznego punktu widzenia.

Puszczę Białowieską odwiedza około 200 tys. osób w ciągu roku. To dobre miejsce na turystykę pieszą i rowerową, jest tutaj bardzo dużo szlaków. Gdyby nie UNESCO, na pewno część turystów z zagranicy by do nas nie trafiła, bo zabrakłoby tego magnesu, jakim jest miejsce na liście światowego dziedzictwa – mówi Mateusz Szymura.

To lista prestiżowa, oznaczająca markę. Przypomnijmy, że Puszcza Białowieska jest jedynym obiektem przyrodniczym w Polsce, który na nią trafił. Pozostałe są obiektami kulturowymi. Dzięki temu Białowieża jest ważnym punktem na liście miejsc do odwiedzenia w Polsce. To tutaj udało się odbudować populację żubra nizinnego. Podczas I wojny światowej zwierzęta te niemal całkowicie wyginęły. Przez pewien czas żubra traktowano jako gatunek endemiczny, czyli taki, który występuje tylko w jednym miejscu, w tym przypadku w Puszczy Białowieskiej. Współcześnie można uznać, że odbudowa populacji zakończyła się sukcesem, bowiem żubra można spotkać także w Puszczy Knyszyńskiej, Augustowskiej czy Bieszczadach.

Obecnie trwają prace nad planem zarządzania tą częścią puszczy, która leży poza rezerwatem. Wymaga go od Polski UNESCO. Sam dokument jest już gotowy, a niedawno rozpoczęły się konsultacje. Wziąć w nich udział może każdy. Link do konsultacji społecznych znajduje się tutaj.