Porady prawne mecenasa Remigiusza Fabiańskiego

Joanna z Warszawy:

Jak co roku wybieram się na groby do rodzinnej małej miejscowości w dawnym województwie łomżyńskim. Na starym cmentarzu pochowani są moi dziadkowie i pradziadkowie. Ostatnio, znajomy mi powiedział, że po upływie lat 20 można grób ziemny, a w takim pochowani są moi przodkowie, zlikwidować oraz pochować w tym miejscu innego zmarłego. Co zrobić, aby tak się nie stało?

Poruszany przez Panią problem reguluje ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. ( a więc już „wiekowa”) o cmentarzach i chowaniu zmarłych (jednolity tekst znajduje się w Dzienniku Ustaw z 2000 r. Nr 23, poz. 295 ze zmianami późniejszymi). Przede wszystkim musi Pani ustalić, czy cmentarz na którym pochowani są dziadkowie jest cmentarzem komunalnym i zarządzanym przez wójta (lub jednostką podporządkowaną wójtowi), czy też cmentarzem wyznaniowym najprawdopodobniej zarządzanym przez parafię rzymskokatolicką, na której obszarze położony jest cmentarz. Ustalenie zarządcy cmentarza niezbędne jest w celu zawarcia umowy przedłużającej termin, przed upływem którego nie wolno użyć grobu do ponownego pochowania. W świetle art. 7 ust. 1 cyt. ustawy o cmentarzach „grób nie może być użyty do ponownego chowania przed upływem lat 20”, a po upływie tego terminu, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę zarządcy cmentarza. Zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być dalej odnawiane.

Uregulowania powyższe dotyczą grobów ziemnych, a nie murowanych (tzw. grobowców) i katakumb oraz grobów mających charakter historyczny lub nagrobków mających charakter artystyczny.

Jako swego rodzaju ciekawostkę, w tej materii, chcę wskazać, iż szczątki ludzkie pochodzące ze spopielenia zwłok mogą być przechowywane także w kolumbariach. Według prawa polskiego niedozwolone jest chowanie zwłok (oraz szczątków) poza cmentarzami.

Pytania do prawnika możecie Państwo wysyłać na adres: [email protected]