Zarządzanie jednostką samorządu terytorialnego - miastem, gminą

Kolejna funkcja zarządzania – motywowanie (kierowanie ludźmi) najogólniej biorąc polega na pobudzaniu członków organizacji do działania ukierunkowanego na osiąganie celów organizacji, przy czym wykorzystywane są w tym procesie kanały komunikacyjne ukształtowane przez stosunki organizacyjne. Ponieważ cele organizacji możliwe są do urzeczywistnienia w przypadku współdziałania ludzi zatrudnionych w różnych komórkach organizacyjnych, motywowanie można również zdefiniować jako działania mające na celu sprawienie, by członkowie organizacji współpracowali dla jej dobra. W procesie motywowania stosuje się wyspecjalizowane techniki i procedury, np. procedury kadrowo-płacowe, dotyczące oceny i samooceny jednostek, grup pracowniczych i komórek organizacyjnych; procedury obsadzania stanowisk kierowniczych i awansowania pracowników (w sposób czytelny i przejrzysty, według kompetencji i fachowości, a nie po znajomości), techniki identyfikacji i rozwiązywania konfliktów. Motywowanie w organizacjach publicznych powinno zasadzać się na systemie wartości charakteryzującym sferę publiczną. 

Kontrolowanie natomiast, jako ostatnia funkcja zarządzania, obejmuje stwierdzanie stanów rzeczywistych i porównywanie ich z podstawą odniesienia, którą stanowią przyjęte stany wzorcowe, w celu ustalenia odchyleń i formułowania zaleceń, a następnie podejmowania działań kierowniczych zmierzających do korekty odchyleń od ustalonych wzorców. Funkcja kontrolowania jest zwrotnie sprzężona z pozostałymi funkcjami zarządzania. Zmiany w podejściu do zarządzania w administracji publicznej zaobserwować można od momentu pojawienia się nowej koncepcji zarządzania publicznego wyznaczającej obszar, który w sposób szczególny powinien podlegać istotnym zmianom. 

Kolejnym interesującym zagadnieniem występującym w sektorze publicznym jest menedżeryzm, czyli koncepcja polegająca m.in. na adaptowaniu przez sektor publiczny reguł sektora prywatnego (nowa filozofia świadczenia usług publicznych). Idea menedżeryzmu oparta jest na maksymie, zgodnie z którą celem zarządzania nie jest stabilizacja, lecz zmiana i innowacja. Menedżeryzm odnosi się do kilku zasad i obszarów zarządzania, formułując je z nastawieniem głównie na myślenie i działanie długofalowe, efektywne i wolne od stereotypów związanych z dotychczasowym pojmowaniem roli administracji. Menedżeryzm to ukierunkowanie na oszczędność, wydajność, efektywność (planowanie inwestycji w taki sposób, aby były realizowane zgodnie z założonym budżetem, a nie w rozliczeniu końcowym ten budżet przekraczały nie raz kilkukrotnie). Skupia się on na rozszerzaniu w urzędach stref zarządzania przy ograniczaniu obszarów polityki. Stawia na decentralizację zarządzania, zlecanie zadań publicznych podmiotom sfery rynkowej, które zrealizują to taniej i sprawniej. Zaleca też oddzielenie funkcji strategicznych od operacyjnych. Stawia na to, co już było wcześniej stwierdzone: na konieczność wdrażania praktyk sektora prywatnego – na umacnianie przywództwa, praktykowanie myślenia strategicznego (misja, strategie, plany, zarządzanie procesowe, wykorzystywanie w pełni kapitału ludzkiego w urzędzie, budżetowanie procesowe i projektowe podejście do zmian). W dziedzinie finansów konieczny jest większy nacisk na zarządzanie, nie zaś tylko administrowanie finansami, z jednoczesnym zwracaniem większej uwagi na dochody, nie tylko na dzielenie deficytu (zaciąganie kolejnych kredytów). Instrumentem służącym usprawnianiu nowoczesnego zarządzania w jednostkach sektora publicznego jest także upowszechnienie stosowania kompleksowego zarządzania jakością w urzędach administracji publicznej, a w dalszej perspektywie projakościowa orientacja stosowanego w nich modelu zarządzania i usprawnienie ich funkcjonowania.